Geschreven voor het optreden in het van Gogh Museum op 15 maart. Skipper Boetlek vroeg de kunstenaars om iets te schrijven geïnspireerd op het werk van Vincent van Gogh. Als kind werd ik geconfronteerd met een replica van café de nuit. Die heeft bij mijn oma in huis gehangen en toen mijn oma vanwege dementie het Sarphatihuis inging in amsterdam, kregen wij hem thuis. Pas veel later leerde ik van Goghs werk en achtergronden beter kennen.
diepere dementie
in een verdacht vreedzame ontmoetingsruimte
stellen vreemdelingen eenvoudige vragen
die veel zwaarder wegen dan voorheen
ze wrijft trillend
vingers over een kanten tafelkleedrand
pakt de neergelegde lepel op
en grijpt het oor vast en draait
met een vloeiende handbeweging
in haar theeglas
dit schurend roerijzerklankspel
zal klonten wel losweken
iedere dag begint weer
het oneindige onbekende
ze proeft de nieren
verdwalend in
en speurend naar
opnames van
afgebakend onderkennen
standvastig roerend
haar ogen gesloten
theeslokken earl grey
smaken naar rode wijnteugjes
en als het lepeltje over
de bodem schuift
klinkende kristalglazen helder
in die zomernacht blinkt ze uit
waar ze al eerder was
onder die geel verlichte lantaarn
twinkelt het terrastableau
met een opgemaakt stadsgezicht
onder heldere sterrenhemel
ontwart en ontspant ze
in het pittoreske achtergrondgeluid
het palet van bewogen gesprekken
met Bourgondische stemmen
waar ze zelf
vormen ontdekt
en kleuren mengt
vereeuwigd perspectief
van een opgegraven portret
aan haar binnenkamerwand
Rik Zutphen / skinfiltr8r
